Hoe een alledaagse teleurstelling de weg werd naar mijn innerlijk kind. Soms triggert een situatie van NU een oud gevoel van vroeger. Er kwam onverwachts een vlaag van teleurstelling, verdriet en boosheid naar boven.
Eerder werd een afspraak die al even vaststond, afgezegd. Ik had er ruimte voor gemaakt in mijn agenda en thuis alles netjes in gereedheid gebracht. Ah, jammer, dacht ik eerst. Mijn eerste reflex was meteen empathisch: ik begreep de ander volkomen en leefde mee met de situatie. Niet omdat het hoort maar omdat ik dat zo voel. Bovendien gaf het me ruimte voor mezelf. En mooi weer, dus ik ging heerlijk in de tuin aan de slag.
Normaal is zo’n situatie daarmee afgedaan: jammer, maar die afspraak komt wel weer. Toch merkte ik dat ik er dit keer even bij stil mocht staan. Mijn eigen gevoel mocht er namelijk ook gewoon zijn.
Het voelde even alsof iemand mijn feestje verpestte. Machteloosheid. Teleurstelling. Verdriet. En dat was oké. Ik voelde ook dat dit zwaarder leek te wegen dan alleen deze ene afgezegde afspraak. Dit riep iets op dat dieper zat: een herinnering uit mijn kindertijd. Ergens dacht ik nog: stel je niet aan maar ik ben er toch even voor gaan zitten.
Ik zag mezelf weer, op mijn verjaardag. Ik zal een jaar of 6, 7 of 8 zijn geweest. Mijn kinderfeestje. Wekenlang had ik ernaar uitgekeken. Mijn moeder had er thuis, voor mij en mijn tweelingzus, een heel spektakel van gemaakt—spelletjes doen, cake versieren, één en al voorpret en gezelligheid. Totdat bleek dat mijn beste vriendinnetje niet mocht komen. Ze had thuis iets gedaan wat niet mocht en kreeg als straf dat ze niet naar mijn feestje mocht.
Die oude pijn kwam ineens weer helemaal bovendrijven. De afgezegde afspraak raakte direct aan dat moment van toen—een moment dat ik als klein meisje waarschijnlijk nooit helemaal heb doorleefd. Ik kan me de verwarring van toen, nu goed voorstellen: mixed feelings waar ik me geen raad mee wist, want het was tenslotte wél feest en het hoorde leuk te zijn.
Met mijn aandacht ging ik terug naar dat kleine meisje van toen. Het bracht me tot deze woorden:
Laten we lief zijn voor onszelf. Laten we bewust verbinding maken met het kind in ons dat zich ooit alleen, onbegrepen of in de steek gelaten voelde. Dat kind dat alle begrip opbracht voor de keuzes van een ander, maar daardoor haar eigen verlangens en gevoelens inslikte. Het kind dat zweeg, omdat het niet wist hoe of bij wie het terechtkon.
Laten we die oude stukken helen. Laten we onszelf wiegen—met één hand op onze buik en één op ons hart, of door onze armen stevig om onszelf heen te slaan. Geef dat kind de troost en liefde die er toen niet kon zijn:
"Kom maar. Je bent niet alleen. Je bent geliefd en ik ben er voor je—ook voor alle keren dat er niemand was. Huil maar, laat je maar horen. Het mag er allemaal zijn."
Ik zeg wel vaker: Practice what you preach. Dat wat ik doorgeef, leef ik zelf ook. Ook voor mij blijft het waardevol om stil te staan bij wat er van binnen gebeurt en oude kindstukken te erkennen. Dan ontstaat er ruimte voor heling.
Dit hoort ook exact bij het werk dat ik met mijn klanten doe. Zo'n oefening kan lastig zijn. Je hoeft dat niet alleen te doen. Begeleiding geeft vaak net de rust en veiligheid die je nodig hebt. Reik gerust uit als je voelt dat je hierin stappen wil zetten.
Reactie plaatsen
Reacties