Terug van een heerlijke vakantie in Noorwegen merk ik dat we weer met de neus op de feiten gedrukt worden. De vakantie die op z’n einde loopt, de school die begint. Het zijn van die mijlpalen waarbij het gemis er sterker is, ik zie het bij de kinderen.
Juist bij mooie dingen zoals een vakantie. En ook bij veranderingen speelt dat extra. Zoals in Noorwegen na heerlijke dagen ook weer afscheid nemen van je beste vriendje. En thuis het ritme weer oppakken na de zomer. Sowieso lastig voor een kind , hier komt het gemis dan extra boven.
Dat doet mij ook beseffen.. dat de tijd zo snel gaat. Het is bizar dat je er al 3 jaar niet bij bent. Dochterlief gaat naar de tweede van de middelbare, het is zo fijn hoe die haar draai vindt. School, tweetalige onderwijs en haar vriendinnen.
En zoonlief .. gaat naar groep 8! Hij zei al meerdere keren : ik heb geen zin in school, na kerst wel want dan start de voorbereidingen voor de musical en kamp, dat is leuk.
We doen het goed. Ik ben blij, en ook best een beetje trots dat we met z’n drietjes naar Noorwegen zijn gegaan. Dankbaar ook dat we er met open armen ontvangen werden.
De avond voor vertrek was ik wat gespannen en ik weet nog dat ik tegen je sprak. Ik weet dat je er bent ook al zien we je niet. Weet je soms zijn de tekens of gebeurtenissen zo typerend maar soms zijn ze er ook helemaal niet. Dus ik vroeg ernaar. Als je hier ergens bent, laat je ons dan tijdens de reis weten dat je er bent.
Nou ‘s ochtends eenmaal in de auto rijden we de grote weg op richting snelweg en er zit een grote buizerd op een lantaarnpaal. We reden er onder door. Ik zei niks. We zagen het alledrie. Ik voelde, wow het is alsof je over ons waakt. De oudste zei het, vol overtuiging, dat is papa. En toen .. We hebben nog nooit zoveel buizerds gezien onderweg als die ochtend op weg naar het vliegveld. Alsof je met ons mee vloog.
Weer thuis uit Noorwegen zei de jongste : Dit was de mooiste vakantie ooit. Waarop z’n zus zegt: en die laatste vakantie met papa dan, voor zijn overlijden ? Vervolgens gingen ze met z’n twee in gesprek. Ik werd geraakt.. zo mooi hoe ze daar zo open en eerlijk over praten. Soms vol emotie , maar dat kan ook, en dat was dit keer ook het geval: zonder pijnlijke lading. Eindconclusie van hun beide: de laatste vakantie met papa blijft de mooiste, maar deze eigenlijk ook.
✨✨
Voor wie dit leest.. hoe gaat het met jou? Begin je na de zomervakantie weer vol frisse energie, of merk je dat je ergens vastloopt?
Soms spelen er zaken op de achtergrond die aandacht vragen. Wellicht ook het gemis van een dierbare? Fysieke klachten. Misschien loopt het niet lekker binnen je gezin of relatie? Of er zijn oude emoties of patronen die onverwachts naar boven komen.
Ik kijk graag samen met jou naar het grotere plaatje. Vanuit die brede blik en een combinatie van de methodieken waar ik mee werk, komen we tot een persoonlijke aanpak, een behandeplan waar je écht iets aan hebt.
Stuur me gerust een berichtje. Je bent welkom!
Reactie plaatsen
Reacties